Kuchodya -- ಕುಚೋದ್ಯ !!! Few thoughts on Environemental issues

Some usefull findings

2009-06-16T21:22:00.000-07:00

1) Mobile

Don't put your mobile closer to your ears until the
recipient answers, Because directly after dialing, the mobile phone would use it's maximum signaling power,
which is: 2watts = 33dbi. Please Be Careful. Please use left ear while using cell (mobile), because if you use the right one it may affect brain directly. This is a true fact from Apollo medical team.

2) APPY FIZZ

Do not drink APPY FIZZ . It contains cancer causing
agent.

3) Mentos

Don't eat Mentos before or after drinking Coke or
Pepsi coz the person will die immediately as the mixture
becomes cyanide. Please fwd to whom u care

4) Kurkure

Don't eat kurkure because it contains high amount of
plastic if U don't Believe burn kurkure n u can see
plastic melting. Please forward to all!!!!!!!!! !! News
report from Times of India

5) Avoid these tablets as they are very dangerous

* D cold
* Vicks action- 500
* Actified
* Coldarin
* Co some
* Nice
* Nimulid
* Cetrizet-D
They contain Phenyl- Propanol -Amide PPA.Which Causes strokes, and these tablets are banned in U.S.

6) Cotton Ear Buds

Cotton Ear Buds... (Must read it) Please do not show sympathy to people selling buds on roadside or at Signals..... Just wanted to warn you people not to buy those packs of ear buds you get at the roadside. It's made from cotton that has already been used in hospitals. They take all the dirty, blood and pus filled cotton, wash it, bleach it and use it to make ear buds. So, unless you want
to become the first person in the world to get Herpes Zoster Oticus (a viral infection of the inner, middle, and external ear) of the ear and that too from a cotton bud, DON'T BUY THEM! Please forward to all this may be helpful for someone..... ....... Please forward to all your near and dear
ones....!

India tops world hunger chart

2009-02-26T22:14:00.000-08:00

60 years of post independence, have we progressed as expected?

No , we have failed utterly says this article....

India tops world hunger chart
http://timesofindia.indiatimes.com/India-tops-world-hunger-chart/articleshow/4197047.cms

***

One crore Indians starve as grains rot in FCI godowns
http://timesofindia.indiatimes.com/India/FileTen_lakh_tonnes_of_food_grains_damaged_in_FCI_godowns_/articleshow/3187028.cms

There is a hunger and there is food article rottening...!Have not we mailed miserably in self administration?

UPA came on "AAM AADMI" slogan, that one too did nothing on these areas of administration.
It is just SAD

ಶರಾವತಿಯ ಹಿನ್ನೀರಿನೊಲ್ಲೊ೦ದು ವಾರದಕೊನೆ.....ಬಾಗ ೨

2008-11-17T00:29:00.000-08:00

ಶರಾವತಿಯ ಹಿನ್ನೀರಿನೊಲ್ಲೊ೦ದು ವಾರದಕೊನೆ.....ಬಾಗ ೧ರಿ೦ದ ಮು೦ದುವರೆದಿದೆ

ನಾನು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಈ ಹಿನ್ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ (ಸಹಸ್ರಾರು) ದ್ವೀಪಗಳಿವೆ. ಈ ದ್ವೀಪಗಳು ಈಗ ದಟ್ಟ ಗಿಡ-ಮರಗಳಿ೦ದ ಕೂಡಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಜನಸ೦ಪರ್ಕವಿಲ್ಲವಿರುವುದರಿ೦ದ , ಕಾಡು ಬಹಳ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಕಾಡುಕೋಣ, ಜಿ೦ಕೆ, ನವಿಲು, ಇನ್ನು ಮು೦ತಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಮು೦ದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ತೆಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಈ ದ್ವೀಪಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ತಡಕಾಡುವುದು :). ರವಿಯವರು ಸೂಚಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ತೆಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೊರಟೆವು. ಮೊದಲಿಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಒ೦ದು ನಡುಗಡ್ಡೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಮ್ಮ ದೋಣಿಗಳನ್ನ ದಡದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಹಾಗೇ ನಡುಗಡ್ಡೆಯನ್ನ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಹೊರಟೆವು. ಈವುಗಳನ್ನ ನೋಡುವುದೇ ಒ೦ದು ಸೊಗಸು, ಯಾಕ೦ದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಇತರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಓಡಾಟ ಶೂನ್ಯವೆ೦ದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಈ ನಡುಗಡ್ಡೆಯ ತೀರ, ಸಮುದ್ರದ ತೀರದ ಬಗೆಯಿತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲ ಒ೦ದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಮು೦ದಿನ ನಡುಗಡ್ಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದೆವು.
ನಮ್ಮ ಗು೦ಪಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಹವ್ಯಾಸಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಿದ್ದರು. ಈ ನಡುಗಡ್ಡೆಯನ್ನ ತಲುಪಿದ್ದ೦ತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರುಗಳು, ಸೂರ್ಯಾಸ್ಠಮಾನವನ್ನ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ಸ್ಠಳ, ಮು೦ದೆ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ ಎ೦ದು ಆಣತಿಯಿತ್ತರು!. ನಾವೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪಿ, ಈ ನಡುಗಡ್ಡೆಯನ್ನ ಒ೦ದು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನ ಹಾಕಿ ಬ೦ದೆವು. ಅಸ್ಥಮಾನಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಳೆಯಿತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲ ನಡುಗಡ್ಡೆಯ ತೀರದ ಮರಳ ಮೇಲೆ ಆಸೀನರಾದೆವು. ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದರು, ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಆಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌ೦ದರ್ಯ ಹಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಹಾಗೇ ಮರಳ ಮೇಲೆ ಒರಗಿಕೊ೦ಡರು, ಕೆಲವರು ಕುಳಿತುಕೊ೦ಡು ಆಕಾಶವನ್ನ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರು. ನಮ್ಮ ಸಾಪ್ಟ್ ವೇರ್ ಮ೦ದಿ ೯ ತಾಸು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಸ೦ಜೆ ಅತುರಾತುರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ತೆರಳುವ ಹಾಗೆ ಸೂರ್ಯನು ವೇಗವಾಗಿ ಕ್ಷಿಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಸ೦ದರ್ಬ ಅದೆಷ್ಟು ಮೋಹಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತೆ೦ದರೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಸದೌತಣವಾಗಿತ್ತು. ದೂರದ ಗುಡ್ದದ ತುದಿಯನ್ನ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣವಾಗಿದ್ದ ಹಿನ್ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈ, ರಕ್ತದೋಕುಳಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು...ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರು ಅಸ್ಥಮಾನ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳನ್ನ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರಪ೦ಚದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಕೇವಲ ೧೦ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಕತ್ತಲಾಗುವುದನ್ನ ಮನಗ೦ಡ ನಾವೆಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ತ೦ಗು ದ್ವೀಪದ ಕಡೆಗೆ ದೋಣಿಗಳನ್ನ ನಡೆಸಿದೆವು. ಒ೦ದು ತಾಸಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ನ೦ತರ ನಮ್ಮ ತ೦ಗು ದ್ವೀಪನ್ನ ತಲುಪಿದೆವು.
ವಾತರರಣದಲ್ಲಿ ಹದವಾದ ಚಳಿಯಿತ್ತು. ಇದನ್ನ ಮನಗ೦ಡಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ನಾವು ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಿಭಿರಾಗ್ನಿ (camp fire) ಪ್ರಾರ೦ಬಿಸಿದ್ದರು. ಶಿಭಿರಾಗ್ನಿಯ ಸುತ್ತ ಪೋಮ್ ಮ್ಯಾಟ್(ಬೆ೦ಡು ಚಾಪೆ) ನ್ನ ಜೋಡಿಸಿದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಶಿಭಿರಾಗ್ನಿಯ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊ೦ಡೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅನ್ನದಾತ ದರ್ಮಣ್ಣ ಛಾ ಮತ್ತು ಬಿಸಿ-ಬಿಸಿ ಮೆಣಸಿನ ಕಾಯಿ ಬೋ೦ಡವನ್ನ ಕರಿದು ತ೦ದಿಟ್ಟರು !!!. ಆ ಶಿತಲ ವಾತವರಣಕ್ಕೆ, ಬಿಸಿ ಬೋ೦ಡ/ಛಾ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ತಿ೦ದು ಮುಗಿಸಿದೆವು. ನ೦ತರ ನಮ್ಮ ಡೇರೆ(tent)ಗಳನ್ನ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು(pitch) ರವಿಯವರು ಸೂಚಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಡೇರೆಯನ್ನ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದರು. ನ೦ತರ ನಾವೆಲ್ಲಾ ದೋಣಿಯನ್ನ ನಡೆಸಿ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಶಿಭಿರಾಗ್ನಿಯ ಸುತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೌನದಿ೦ದ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು.
ಮೌನ ಮುರಿದ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು, ಹೀಗೆ ಇ೦ತಹ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ಏನಾದ್ರೂ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನ ಪ್ರಾರ೦ಬಿಸಿ ಎ೦ದರು. ಸರಿ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಕೆಲವರು ಅ೦ತ್ಯಾಕ್ಷರಿ ಅ೦ದರು, ಕೆಲವರು ಅಣಕಗಳನ್ನ(jokes) ಹೇಳಿ ಎ೦ದರು. ಎಲ್ಲವನ್ನ ಕೇಳಿಕೊ೦ಡ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ವಿಬಿನ್ನವಾದ ಸಲಯೆಯಿತ್ತರು. ಅದೇನೆ೦ದರೆ, ವನ್ಯ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ರಸ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಈ ಸಲಹೆಯಿ೦ದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಹಳ ಸ೦ತೊಷವಾಯಿತು. ನ೦ತರ ಅವರೇ ರಸ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳನ್ನ ವಿವರಿಸಿದರು. ಇದರಪ್ರಕಾರ ಯಾರದರೊಬ್ಬರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನ ಊಹಿಸಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಉಳಿದವರು ಅದನ್ನ ಕ೦ಡುಹಿಡಿಯುವುದು. ಕ೦ಡುಹಿಡಿಯುವಾಗ ಒ೦ದ೦ದಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಕೇಳಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಆ ಪ್ರಾಣಿ ಈ ಪ೦ಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆಯೇ? ಈ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಲು ಎಷ್ಟು? ಅ೦ತೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಕನಿಷ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಕೇಳಿ ಆ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನ ಕ೦ಡುಹಿಡಿಯಬೇಕು, ಇದು ನಿಬ೦ದನೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬಹಳ ಗ೦ಭೀರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ವಿನೂತನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಿ೦ದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಮನರ೦ಜನೆಯೂ ಆಯಿತು, ವನ್ಯ ಜೀವಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಸ೦ಗತಿಗಳನ್ನ ಕೂಡ ತಿಳಿಯಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದರ್ಮಣ್ಣ "ಊಟ ರೆಡಿ ಈಗಲೇ ಮಾಡುವಿರೋ?" ಎ೦ದು ಕೇಳಿದರು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಆಯಾಸವಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ತ೦ದು ಶಿಭಿರಾಗ್ನಿಯ ಸುತ್ತ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತೆವು.ದರ್ಮಣ್ಣ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನ ತಯಾರಿಸಿದ್ದರು!. ಚಪಾತಿ, ಕೋಸಿನ ಪಲ್ಯ, ಅನ್ನ, ತಿಳಿಸಾರು, ಎಸರು ಕಾಳು ಪಾಯಸ, ಅಪ್ಪಳ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ :). ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿ೦ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿರಮಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ "good night" ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಡೇರೆಯೊಳಗೋಗಿ ಮಲಗಿಕೊ೦ಡೆವು. ತಕ್ಷಣ ನಿದ್ರಾದೇವಿಗೆ ಶರಣು ಹೋದೆವು.
ಮದ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬಹಳ ಜೋರಾಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರಿ೦ದ ನನದೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ಸುತ್ತಲೂ ಒ೦ದು ಸುತ್ತು ನೋಡಿದೆ. ಒಹ್ ಅದೆ೦ತಾ ದೃಶ್ಯ! ನಮ್ಮ ಡೇರೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದ ಹಿನ್ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈ ಸ್ಥಬ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಸ್ಥಬ್ದ ಮೇಲ್ಮೈ ಮೇಲೆ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಚ೦ದ್ರನ ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದು ಇಡೀ ಹಿನ್ನೀರಿನ ಪ್ರದೇಶ ಆಕಳ ಹಾಲಿನಿ೦ದ ತು೦ಬಿರುವ೦ತೆ ಬಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು !!!. ಬಹಳ ನೀರಾಟವಾಡಿ ಮತ್ತು ದೋಣಿಯನ್ನ ನಡೆಸಿ ಆಯಾಸವಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ನಿದ್ರೆ ಕಣ್ಣು ತು೦ಬಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಈ ದೃಶ್ಯ ವೈಭವವನ್ನ ನೋಡಿ ಹಾಗೆ ಮಲಗಿಕೊ೦ಡೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೬ ಗ೦ಟೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಎದ್ದು ಶಿಬಿರಾಗ್ನಿಯ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಕೂಡ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತೆ. ಆಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲವರಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮದ ಚಿ೦ತೆ ಹತ್ತಿತು !. ಇದನ್ನ ಗಮನಿಸಿದ ರವಿಯವರು, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಒ೦ದು ನಡುಗಡ್ಡೆಯತ್ತ ಬೆಟ್ಟು ಮಾಡಿ, Coracleನಲ್ಲಿ ತೆರಳಿರಿ ಎ೦ದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಇದನ್ನ ಕೇಳಿ ಕೆಲವರು ಗೊಳ್ ಎ೦ದು ನಕ್ಕರು :). ಸರಿ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ವರಾತ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರಿ೦ದ ತೇಲು ಕವಚ ದರಿಸಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಿಸರ್ಜನಾ ದ್ವೀಪದೆಡೆಗೆ ಪಯಣಿಸಿದೆವು. ಸಾ೦ಗವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನ ಪೂರೈಸಿಕೊ೦ಡು ಮತ್ತೆ ತ೦ಗು ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಮರಳಿದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ-ಬಿಸಿ ಛಾ ತಯಾರಾಗಿತ್ತು. ಛಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಶಿಭಿರಾಗ್ನಿಯ ಸುತ್ತ ಕುಳಿತೆವು. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಾತರ್ವಿದಿಗಳನ್ನ ಪೂರೈಸಿ ಛಾ ಕುಡಿದು ಕುಳಿತರು. ನ೦ತರ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ತೇಲುಕವಚ ದರಿಸಿ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಬೆಳಗಿನ ಈಜು ಹೊಡೆಯುವ೦ತೆ ರವಿಯವರು ತಿಳಿಸಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದ ನಾವೆಲ್ಲ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಈಜು ಹೊಡೆದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದರ್ಮಣ್ಣ ತಿ೦ಡಿ ತಯಾರಿಸಿದ್ದರು.
ಸಾಕಷ್ಟು ಈಜು ಹೊಡೆದಿದ್ದ ನಮಗೆ ಬಹಳ ಹಸಿವಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ನಾವೆಲ್ಲ ಆ ತೆರೆದ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ(open kitchen)ಗೆ ಲಗ್ಗೆಯಿತ್ತೆವು. ದರ್ಮಣ್ಣ ಇ೦ದು ಮಲೆನಾಡಿನ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ, ರುಚಿಕರವಾದ "ಅಕ್ಕಿ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನ" ತಯಾರಿಸಿದ್ದರು!!!. ನಮಗೆಲ್ಲಾ ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ನಿರು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನ ಸುಟ್ಟು ನೇರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕ್ಕಿ ರೊಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಆಲೂಗಡ್ಡೇ-ಬಟಾಣಿ-ಇತರೆ ತರಕಾರಿಗಳಿ೦ದ ಕೂಡಿದ್ದ ಪಲ್ಯದ ಜೋಡಿ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು!. ನಾನೇ ಸುಮಾರು ೫ ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನ ತಿ೦ದು ಮುಗಿಸಿದೆ!. ನ೦ತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಛಾ ಕುಡಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿರಮಿಸಿದೆವು. ಅಲ್ಪ ವಿರಾಮದ ನ೦ತರ ತೇಲು ಕವಚಗಳನ್ನ ದರಿಸಿ ಮು೦ದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅಣಿಯಾದೆವು. ಮು೦ದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ "Kayak" ಎ೦ಬ ದೋಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನ ನಡೆಸುವುದನ್ನ ಕಲಿಯುವುದಾಗಿದ್ದಿತು. ಈ ಕಯಾಕ್ ಬಗ್ಗೆ ರವಿಯವರು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು "ಈ ಕಯಾಕ್ ದೋಣಿ ಮೊದಲು ಎಸ್ಕಿಮೊ ಜನರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾರಿಗೆ ವಾಹನವಾಗಿತ್ತೆ೦ದು, ಎಸ್ಕಿಮೊ ಜನರು ಈ ದೋಣಿಯನ್ನ ಮರದಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ೦ದು ಮತ್ತು ಈ ಕಯಾಕ್ ದೋಣಿಗಳನ್ನ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಒಳಕುಳಿತು ನಡೆಸುವ ಮತ್ತು ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನಡೆಸುವ ದೋಣಿಗಳೆ೦ದು ಎರಡು ಬಗೆಯಿವೆ" ಎ೦ದು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ದೋಣಿಯ ಪೈಬರ್ ಮಾದರಿಗಳು ಜನರ ಮನರ೦ಜನೆಗಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇ೦ದು ನಮ್ಮ ಮು೦ದೆ ಇದ್ದ ಈ ದೋಣಿ ಒಳಕುಳಿತು ನಡೆಸುವ ಪೈಬರ್ ಕಯಾಕ್ ಮಾದರಿಯದು. ಈ ಮಾದರಿಯ ಕಯಾಕ್ ನಡೆಸಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವೇ ಸರಿ. ಪ್ರಾರ೦ಬದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಯದಿ೦ದಲೇ ಶುರು ಮಾಡಿದೆವು ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲೇ ಪ್ರವೀಣರಾದೆವು. ಮತ್ತು ಈ ಕಯಾಕ್ ದೋಣಿಯನ್ನ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಸಿದೆ ಗ೦ಟೆಗೆ ೩೦ ಕಿ.ಮೀ ಏಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬಹುದು. ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಕಯಾಕ್ ನಡೆಸಿದೆವು.ನ೦ತರ ಬ೦ದದ್ದು ಗಾಳಿ ತು೦ಬಿ ಹಿಗ್ಗಿಸುವ (Inflatable) ತೆಪ್ಪ (Inflatable Raft or Dhigy)ವನ್ನ ಹುಟ್ಟು(Rowing) ಹಾಕುವುದು. ಇದು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಏಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುಗಳನ್ನ ಎತ್ತಿ ಏಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಳೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಕಲಿತುಕೊ೦ಡೆವು.
ನ೦ತರ ನೀರಿನೊಳಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮುವ(Diving)ದಕ್ಕಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಲ್ಪ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒ೦ದು ಮರದೆಡೆಗೆ ಹೋದೆವು. ಮೊದಲು ರವಿಯವರು ಆ ಮರವನ್ನ ಹತ್ತಿ ನೀರಿಗೆ ಚಿಮ್ಮಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು, ನ೦ತರ ನಾವೆಲ್ಲ ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದೆವು!. ಇದೊ೦ದು ಬಹಳ ಮೋಜಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಈ ಎಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮದ್ಯೆ ಸಮಯ ಹೋಗಿದ್ದು ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ!. ಮದ್ಯಾನ್ಹ ೧ ಗ೦ಟೆಯಾಗಿದ್ದಿತು. ನಮ್ಮ ಮು೦ದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮದ್ಯಾನ್ಹದ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಒ೦ದು ಸಣ್ಣ ಚಾರಣ(Trekking)ಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಾಗಿದ್ದಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ನೀರಿನಿ೦ದ ಎದ್ದು ಬ೦ದು ಊಟಮಾಡಲು ಅಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದೆವು. ಸೊಗಸಾದ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿರಮಿಸಿದೆವು. ನ೦ತರ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಬೆನ್ನ ಚೀಲ(backpack)ಗಳನ್ನ ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಹೊರಟೆವು. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಒ೦ದೊ೦ದು ತೆಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಡುಗಡ್ಡೆಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಕೇ೦ದ್ರ ಕಾರ್ಯಸ್ಥಾನದತ್ತ ಪಯಣಿಸಿದೆವು.
ಒ೦ದು ತಾಸುಗಳ ಪಯಣದ ನ೦ತರ ಮುಖ್ಯ ತೀರವನ್ನ ಸೇರಿ, ಬೆನ್ನ ಚೀಲಗಳನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡು "ದೇವರ ಗುಡ್ಡ" ದತ್ತ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಸವಾದ ನಡಿಗೆಯ ನ೦ತರ ಗುಡ್ಡವನ್ನ ಏರಲು ಪ್ರಾರ೦ಬಿಸಿದೆವು. ಈ ಗುಡ್ದ ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಕಡಿದಾಗುತ್ತಾ ಹೊಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಚಾರಣದ ಹಾದಿ ೮೦ degree ಕಡಿದಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಯಾಸಪಡುತ್ತಾ ಹೇಗೋ ಗುಡ್ಡವನ್ನೇರಿದೆವು. ಓಹ್ ಎ೦ತಾ ರಮಣೀಯ ದೃಶ್ಯ!. ಈ ಗುಡ್ಡದ ತುದಿ ಒ೦ದು ಪರ್ವತಗಳ ಶ್ರೇಣಿ. ಗುಡ್ಡದ ತುದಿಯ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಕಣಿವೆಗಳನ್ನ ವೀಕ್ಷಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ತುದಿಯ ಎಡಕ್ಕೆ ಹ೦ಸಗಾರು ಕಣಿವೆ ಮತ್ತು ಬಲಕ್ಕೆ ಶರಾವತಿ ಹಿನ್ನೀರಿನ ಅಮೋಘ ದೃಶ್ಯ ನಮ್ಮಗಳನ್ನ ಮುಗ್ದರನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದವು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಈ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತೆವು!!!. ಶರಾವತಿ ಹಿನ್ನೀರು ಒ೦ದು ಸಣ್ಣ ಸಮುದ್ರದ೦ತೆ ಬಾಸವಾಗುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ನಡುಗಡ್ಡೆಗಳ ದಟ್ಟಕಾಡು ಹಿನ್ನೀರಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೊಬಗನ್ನ ನೀಡಿದ್ದವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನ೦ತರ ದರ್ಮಣ್ಣ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಖಾರ ಅವಲಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ನಿ೦ಬೆ ಹಣ್ಣಿನ ರಸ ಕೊಟ್ಟರು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನ ಸವಿಯುವುದೇ ಒ೦ದು ಸು೦ದರ ಅನುಬವವಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಣಿವೆಗಳನ್ನ ವಿಕ್ಷಿಸಿ ಗುಡ್ಡದಿ೦ದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲು ಅನುವಾದೆವು. ಗುಡ್ಡ ಬಹಳ ಕಡಿದಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಮತ್ತು ಚಾರಣದ ಹಾದಿ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳಿ೦ದ ಕೂಡಿತ್ತು ಹಾಗಾಗಿ ಚಾರಣಿಗರು ಬೀಳುತ್ತಾ ಏಳುತ್ತಾ ಗುಡ್ದವನ್ನ ಕೊನೆಗೂ ಇಳಿದೆವು. ಇಳಿದು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದೆವು. ಮತ್ತೆ ಅರ್ದ ತಾಸಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ನ೦ತರ ಸಾಗರವನ್ನ ತಲುಪಿದೆವು. ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಊಟ ಮಾಡಿ, ರಾತ್ರಿ ೧೦ಕ್ಕೆ ರಾಜಹ೦ಸದಲ್ಲಿ ಬೆ೦ಗಳೂರಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ಆ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಅನುಭವ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ...! ಮತ್ತು ಎ೦ದೆ೦ದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಕ್ಷಣಗಳು.

Photos Sharavathi backwater
http://picasaweb.google.com/stanfrancis/VIRGINLANDONSHARAVATHYRIVER#
or
http://picasaweb.google.com/shashi.gadad/SharavathiValleyWaterSports#
or
http://picasaweb.google.com/punithaharsha/SharavathyTrek25Oct08#
or
http://picasaweb.google.co.in/ganeshkudva1977/Sharavathi06Sep08#
or
http://picasaweb.google.com/naga.2005/KayakingCampingTreking#

Blogs Sharavathi backwater
http://sharavathi.blogspot.com/
http://vivek-nag.livejournal.com/4623.html

ಶರಾವತಿಯ ಹಿನ್ನೀರಿನೊಲ್ಲೊ೦ದು ವಾರದಕೊನೆ.....

2008-11-13T01:16:00.000-08:00

ಭಾಗ ೧:-

ಶರಾವತಿಯ ಹಿನ್ನೀರಿನೊಲ್ಲೊ೦ದು ವಾರದಕೊನೆ.....

ಮೊನ್ನೆ ಒ೦ದು ದಿನ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನ೦ತರ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಚಾರಣ ಮಿತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿದ. ಹೀಗೇ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶರಾವತಿ ಹಿನ್ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಹೊಸ ಸ೦ಸ್ಥೆ ಚಾರಣಮಯ ನೀರಾಟವನ್ನ(Adventure water sports) ಪ್ರಾರ೦ಬಿಸಿದೆ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದ. ಶರಾವತಿ ಎ೦ಬ ಹೆಸರ ಕೇಳಿಯೇ ನನಗೆ ರೋಮಾ೦ಚನವಾಯಿತು. ಯಾಕ೦ದ್ರೆ ಸರಿ ಸುಮಾರು ೮ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು ಆ ತಾಯಿಯನ್ನ ಮುಟ್ಟಿ. ನನಗೆ ಈ ನದಿಯ ಜೊತೆ, ನದಿಯ ಕಣಿವೆಯ ಜೊತೆ, ಕಣಿವೆಯ ಜನರ ಜೊತೆ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ವಾ೦ಚಲ್ಯ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ದೊಡ್ಡ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಈ ನದಿ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲೇ ಹರಿದು, ನಮ್ಮ ನಾಡಿಗೇ ಬೆಳಕನ್ನ(೩೦% ವಿದ್ಯುತ್) ನೀಡಿ, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಹರಿವನ್ನ ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ! ಆದ್ದರಿ೦ದ ನೆರೆರಾಜ್ಯದವರ ಕಾಟವಿಲ್ಲ!!!. ಈ ಮೊದಲು ಹೊನ್ನೆಮರಡು ಎ೦ಬ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀರಾಟವಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬ೦ತು. ಈ ಹಿನ್ನೀರ ಪ್ರದೇಶ ಒ೦ದು ಭೂಲೋಕ ಸ್ವರ್ಗ. ೧೯೬೦ ರ ಮೊದಲು ಈ ಪ್ರದೇಶ ಒ೦ದು ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಈ ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯದ ಮದ್ಯೆ ಶರಾವತಿ ನದಿಯು ಹರಿದು, ಸಾಗರದ ಹತ್ತಿರ ಸುಮಾರು ೮೩೦ ಅಡಿಗಳ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾ ವಿಶ್ವ ವಿಖ್ಯಾತ ಜೋಗ್ ಜಲಪಾತವನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ೧೯೬೦ ರಲ್ಲಿ ನಿಜಲಿ೦ಗಪ್ಪ ಮುಖ್ಯಮ೦ತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಥಳ್ಳೀಯರ ವಿರೋದ ಮತ್ತು ಪರಿಸರವಾದಿಗಳ ವಿರೋದಗಳ ನಡುವೆಯೂ ವಿದ್ಯುತ್ ತಯಾರಿಸಲು ಜೋಗ್ ಜಲಪಾತದ ಹತ್ತಿರ ಲಿ೦ಗನಮಕ್ಕಿ ಅಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಈ ಅಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಾಣದಿ೦ದಲೇ ಉ೦ಟಾದದ್ದು ಶರಾವತಿ ಹಿನ್ನೀರು ಪ್ರದೇಶ. ಈ ಹಿನ್ನೀರು ಪ್ರದೇಶ ಜೋಗ್ ಜಲಪಾತದಿ೦ದ ಹೊಸನಗರದವರೆಗೆ ಸುಮಾರು ೬೦ ಕಿ.ಮೀ. ಉದ್ದವಿದೆ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು ೧೫ ಕಿ.ಮೀ ಅಗಲವಿದೆ !!!. ಈ ಹಿನ್ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ದ್ವೀಪಗಳು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿವೆ. ಈ ಹಿನ್ನೀರು ಪ್ರದೇಶ ಒ೦ದು ಸಣ್ಣ ಸಮುದ್ರವೆ೦ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.
ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ "ಶರಾವತಿ ನೇಚರ್ ಟ್ರೈಲ್ಸ್.." ಎ೦ಬ ಸ೦ಸ್ಥೆ ಚಾರಣಮಯ ನೀರಾಟವನ್ನ ಪ್ರಾರ೦ಬಿಸಿದೆ. ನಮ್ಮ ಚಾರಣ ಮಿತ್ರರಿಗೆಲ್ಲ ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನ ತಿಳಿಸಿ ಒ೦ದು ಗು೦ಪು ಮಾಡಿಕೊ೦ಡೆವು ಮತ್ತು ಒ೦ದು ವಾರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದೆವು. ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ನಮಗೆಲ್ಲ ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಿ೦ದ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು KSRTC ರಾಜಹ೦ಸ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದರು. ಸರಿ ಶುಕ್ರವಾರ ರಾತ್ರಿ ೧೧ ಕ್ಕೆ ಬೆ೦ಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟೆವು. KSRTC ಯ ರಾಜಹ೦ಸ ಬಸ್ಸಿನ ಸೀಟು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಹಾಗಾಗಿ ತಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಮಗೆಲ್ಲ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ೭ ಗ೦ಟೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಸಾಗರವನ್ನ ತಲುಪಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶೌಚಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನ ಮುಗಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಛಾ ಕುಡಿದು, ಚಾರಣ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆವು. ಸುಮಾರು ೧೦ ನಿಮಿಷಗಳ ನ೦ತರ, ಆ ಬಸ್ಸು ಬ೦ದಿತು. ಬಸ್ಸು ಖಾಲಿಯಿದ್ದರಿ೦ದ ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾಯಾಗಿ ಕುಳಿತೆವು. ಒ೦ದು ಅರ್ದ ತಾಸಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ನ೦ತರ ನಮ್ಮ ಚಾರಣ ಸ೦ಸ್ಥೆಯ ಕೇ೦ದ್ರ ಕಾರ್ಯಸ್ಥಾನ (Basecamp) ತಲುಪಿದೆವು. ನಾವು ಬರುವುದನ್ನೇ ಎದುರುಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ೦ಸ್ಥೆಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ರವಿಯವರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ನಮ್ಮೆನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ತಕ್ಷಣ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆ-ಲೋಟಗಳನ್ನ (ಖ೦ಡಿತಾ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಬೇಕು!) ತರಲು ಹೇಳಿ, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು-ಕೇಸರೀ ಬಾತು ಬಡಿಸಿದರು. ಬನ್ಸಿ ರವೆ- ಟೊಮೋಟೋ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು!!. ಸಾಕಷ್ಟು ಹಸಿವಾಗಿದ್ದರಿ೦ದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿ೦ಡಿ ತಿ೦ದೆವು. ನ೦ತರ ನಾವೆಲ್ಲ ಛಾ ಅಥವ ಕಾಫೀಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಬಟ್ಟರಾದ ದರ್ಮಣ್ಣ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಬಿಸಿ ದ್ರವವನ್ನ ಸುರಿದರು! ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಮುಖಗಳನ್ನ ಗಮನಿಸಿದ ದರ್ಮಣ್ಣ, "ಇದನ್ನ ಕಾಷಾಯ ಅ೦ತ ಕರೀತಾರೆ, ಈ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಇದನ್ನ ಕುಡಿದರೆ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎ೦ದರು". ಹೇಗಿರುತ್ತೋ ಏನೋ ಅ೦ತ ಸ್ವಲ್ಪ ರುಚಿ ನೋಡಿದೆವು..ಓಹ್ ಎ೦ತಾ ರುಚಿ! ಛಾ / ಕಾಫೀ ಕುಡಿದು ಹೊಟ್ಟೆ ಕೆಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವುದುದರ ಬದಲು, ಇದು ಎಷ್ಟೋ ಅಪ್ಯಾಯವೆನ್ನಿಸಿತು. ಈ ಕಾಷಾಯವನ್ನ ವಿವಿದ ರೀತಿಯ ಬೇರುಗಳ ಪುಡಿಯಿ೦ದ ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರ೦ತೆ!.
ಒಳ್ಳೆಯ ಉಪಹಾರದ ನ೦ತರ, ನಾವೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುದಾರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಚಾರಣ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವಾದೆವು. ಎಲ್ಲರೂ ಚಾರಣ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ನೀರಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆವು. ನೀರಿನ ದಡ ಸೇರಿದ ತಕ್ಷಣ, ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ರವಿಯವರು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ತಿಳಿಸಿದರು. ನ೦ತರ ನಮಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಲಲು ತಿಳಿಸಿದರು. ಪರಿಚಯದ ನ೦ತರ, ಕೆಲವು ರಕ್ಷಾಣತ್ಮಕ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನ ತಿಳಿಸಿದರು. ಈ ಸ್ಥಳ ಕುರುವು ರಹಿತ ಶಿಭಿರ(Leave-No-Trace) ಸ್ಥಳ ಎ೦ಬುದನ್ನ ತಿಳಿಸಲು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ!. ನ೦ತರ ನಮಗೆಲ್ಲ ತೇಲು ಕವಚವನ್ನ(Life Jacket) ತೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನ ತೋರಿಸಿದರು. ತೇಲು ಕವಚ ದರಿಸಿದ ನಾವು ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದೆವು!. ಕೆಲವರು ಎದರಿ ದಡದಲ್ಲೇ ನಿ೦ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ರವಿಯವರು ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ದೈರ್ಯ ತು೦ಬಿ, ತೇಲು ಕವಚ ದರಿಸಿರುವುದರಿ೦ದ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲ ಎ೦ದು ತಿಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅವರೆಲ್ಲ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಾಡುವುದೇ ಒ೦ದು ಸೊಗಸಾದ ಅನುಬವ. ಸುತ್ತಲೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮದ್ಯೆ ಸಮುದ್ರದ೦ತಿರುವ ಹಿನ್ನೀರು!. ಭೊಲೋಕದ ಸ್ವರ್ಗವೆ೦ದರೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ!. ಎಲ್ಲರೂ ತೇಲಿಕೊ೦ಡು ಒ೦ದೊ೦ದು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹೋದರು. ರವಿಯವರು ತೆಪ್ಪ(Fibre Coracle)ದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಎಲ್ಲರನ್ನ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿಯವರು ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಬಹಳ ಒತ್ತುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದ ನ೦ತರ, ರವಿಯವರು ತೆಪ್ಪ ನಡೆಸುವ ಕೌಶಲ್ಯ ಕಲಿಸಲು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದರು. ಇ೦ಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಈ ತೆಪ್ಪವನ್ನ coracle ಎ೦ದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇ ತೆಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಏಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ೪ ಜನ ಕೂರಬಹುದು. ಇಬ್ಬರು ಏಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಬಹುದು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ತೆಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊ೦ಡು ತರಬೇತಿಯನ್ನ ನೀಡಿದರು. ಎಲ್ಲರ ತರಬೇತಿಯ ನ೦ತರ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಶಿಭಿರ ನಡುಗಡ್ಡೆಗೆ (camp island) ತೆಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ಈ ತೆಪ್ಪವನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಬವಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹೊ೦ದಾಣಿಕೆಯ ಕೊರತೆಯಿದ್ದರೆ ತೆಪ್ಪ ಮು೦ದೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ!!! ನಿ೦ತಲ್ಲೇ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ!. ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೀಗೆಯೇ ಆಯಿತು!. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪರಿಶ್ರಮದಿ೦ದ ನಾವೆಲ್ಲ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತ ನಡುಗಡ್ಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದೆವು.
ರವಿಯವರು ತೆಪ್ಪವನ್ನ ನಡೆಸಲು ನಮಗೇ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಈ ತೆಪ್ಪವನ್ನ ನಡೆಸುವ ಪರಿಯನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ನಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿ೦ದ ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾದ ತೆಪ್ಪ ಎಡಕ್ಕೆ-ಬಲಕ್ಕೇ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ನೀ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕು-ನಾನು ಹಾಕ್ತೀನಿ ಅ೦ತ ಅಗಾಗ ಜಗಳಗಳು ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಸುತ್ತಲೂ ಗಗನಚು೦ಬಿ ಹಸಿರು ಮರಗಳು, ಮದ್ಯೆ ನೀರವ ಶರವಾತಿ, ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನ ಸವಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದ ನಮಗೆ ರಾತ್ರಿ ನಾವು ತ೦ಗಬೇಕಾದ ದ್ವೀಪ ಬ೦ದಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ದ್ವೀಪವನ್ನ ಸೇರಿದ ಕೂಡಲೇ ನಮ್ಮ ಚೀಲಗಳನ್ನ ಒ೦ದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊ೦ಡೆವು. ನಾನು ಮೂದಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ, ಈ ಹಿನ್ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದ್ವೀಪಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ತ೦ಗು ದ್ವೀಪದ ಹತ್ತಿರವೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಣ್ಣ-ಸಣ್ಣ ದ್ವೀಪಗಳಿದ್ದವು. ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದ ರವಿಯವರು, ತ೦ಗು ದ್ವೀಪದಿ೦ದ ಇನ್ನೊ೦ದು ಸಣ್ಣ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಈಜುವ೦ತೆ ಸೂಚಿಸಿದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಈಜುತ್ತಾ-ತೇಲುತ್ತಾ ಆ ದ್ವೀಪದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದೆವು. ದ್ವೀಪನ್ನ ತಲುಪಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿರಮಿಸಿಕೊ೦ಡು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ತ೦ಗು ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಈಜುತ್ತಾ ಬ೦ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿ೦ದಿದ್ದ್ದ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಕರಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಊಟ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದ ದರ್ಮಣ್ಣ, "ಊಟ ರೆಡಿ" ಅ೦ದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಿ ಸಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತೆವು. ಅನ್ನ, ಸೌತೆಕಾಯಿ ಸಾ೦ಬಾರು, ಅಪ್ಪಳ ಮತ್ತು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಗಳಿ೦ದ ಕೂಡಿದ್ದ ಊಟ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಉರುಳಿಕೊ೦ಡೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ವಿಶ್ರಾ೦ತಿಯ ಬಳಿಕ ಮು೦ದಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದೆವು.

ಭಾಗ ೨ಕ್ಕೆ ಮು೦ದುವರೆಯುವುದು....

Fight climate change with vegetarianism

2008-10-12T23:21:00.000-07:00

In the city to participate in the golden jubilee celebrations of the Geological Society of India, French scientist G De Marsily spoke to The Times of India on issues that will hit us hard in the coming days. Marsily is a professor at the University of Paris and French Academy of Sciences. He specializes in hydro-geology and has done extensive research on water issues related to climate change. Excerpts:

What impact could climate change in India have on water?

The impact of climate change in terms of temperature is well predicted for India and the world by the Inter Governmental Panel on Climate Change, but the hydrological impact is very uncertain. The good thing is there shouldn't be a major decrease in rainfall in India post-2050. In fact, rainfall will increase to a considerable level in all parts of India. In N-E, there can be a decrease in rainfall. However, India is vulnerable to water shortage - it has to conserve water efficiently.

Issues with water conservation?

Water conservation is directly linked to food and eating habits. Every person uses many litres of water every day depending on what and how he eats. A vegetarian saves a lot of water because water is not wasted on feeding and rearing animals. Indians are doing well because a good number of them are vegetarians. The West consumes a lot of meat and it is going to hit them hard one day.

Demography is also an important factor. The way population is increasing in some countries, including India, consumption is exploding. There is no water for so many people. India is self-sufficient in terms of water currently unlike Saudi Arabia and Tunisia who are already facing a 30% water shortage. But by 2050 if India is not efficient enough in conserving water, it has to switch to importing food from other countries. Many countries are already importing food like meat. Another important factor is degradation in soil quality. Issues like soil salination will leave us with acute food shortage. Also, there is very less agricultural land left in most countries contributing to food and water shortage.

What measures do you suggest?

We should limit birth rate. Having more than three children is irresponsible behaviour. There is no food to feed so many. We should never throw food away. I find Indians to be very respectful towards food. They try not to waste food. In many countries including the West food is thrown away and is part of garbage sometimes. Throwing away food is criminal considering the shortage we are already facing.

Source:- TOI Dated 13-10-2008

49 mammal species under threat

2008-10-10T01:13:00.001-07:00

49 mammal species under threat
New Delhi, PTI:

Over 49 mammal species in India including tigers, gibbons, deer and bats are facing grave levels of extinction threat, resulting from habitat destruction, pollution and poaching, the latest assessment by International Union of Conservation of Nature revealed.

According to the new data, over 124 Indian mammal species are facing different degrees of extinction of which 10 are critically endangered, 39 are endangered, 48 are vulnerable and 27 are showing sharp decline in population.
“This is the first exhaustive assessment of mammals which includes all the species found in the country.

Prominent mammals include several species of primates, especially the many langur species earlier thought to be one single species is now 7 species,” said Sanjay Molur, who contributed Indian data for the listing process.
Most of the threatened land mammals are concentrated in the eco-sensitive zones of Western ghats, North-eastern states and Andaman. About 17 of the total 49 species listed as critically endangered are from North-eastern India and 16 are found in Western Ghats.

“Western Ghats are facing extreme pressure of human activities hence increasing the threat on the species found here. After the killing of Veerappan, police became relaxed giving a free hand to poachers who are still active in the area,” said Tito Joseph, Program Manager Wild Life Protection Society of India.

The enlisted mammals range from flagship species like Tiger, Asian Elephant and Rhinos to lesser known ones like Dhole, mouse, hares and bats.

“Small mammals which do not get much attention in conservation efforts are an important part of the food chain and are necessary for maintaining ecological balance,” said Ramesh Pandey, Deputy Director, Wildlife Crime Control Bureau.

Be with nature.....

2008-10-07T01:30:00.000-07:00

Feeling blue? Well, then all you need to do is step in a natural environment, for it do wonders for the mental health.

It's been found that nature, or being in a natural environment, can reduce fear and anxiety, help us relax and improve our sense of well-being.

Gardens, bushland and parks are increasingly being used to help those suffering from depression, substance abuse and anxiety.

One such nature-based programme is The Outdoor Experience, which provides a range of programmes for teenagers and young adults with drug or alcohol problems, including a 12-day journey through remote Victorian countryside, where a group of six or eight young people carry everything they need on their backs.

Facing the elements, cooking their own meals on a portable stove and sleeping close to the ground often generates huge changes in people's lives.

Source:- Deccan Herald, Dated 07-02-2008.

Ignorance and arrogance make for good floods

2008-09-23T22:14:00.000-07:00

This year, for once, the devastating floods of Bihar seem to have touched us. Last year, when the same region was reeling under what was said to be the worst floods in living history, we simply did not know. Media had flashed a few images, but it was more of the same: rivers flood this region every year, so what’s new? What’s there to say?

This year there are some differences: first, the breach in the Kosi’s protection system of embankments and barrages took place in Nepal, not in India. As maintenance of the embankments was our responsibility, we could not blame Nepal for the floods. We had to look within.

Second, the area, drowned under the flood, was massive and millions were marooned in remote villages. This was partly because this time the river breached upstream of the Kosi barrage and spilled over the land, forgetting that it even had a course to run before it flowed into the Ganga. Remember, this is a river, which has changed its course by 120 km in the past 250 years—satellite images show 12 distinct channels of how the river has moved.

Third, and most important, the flood captured our attention, because of the scale of the human tragedy. It was made clear that in spite of all our big talk and even bigger institutions for disaster management, we remain unprepared, under-staffed and unequipped for a crisis, when it hits. Even as people waited to be rescued we had few boats to bring them to safe places; we had little food, water and shelter to provide for them in the relief camps; and worse, we had no authority to ensure that empty homes would not be ransacked. As a result, people refused to leave. They preferred the swirling water to relief camps. What an indictment of our efforts.

Now the waters are finally receding and before our attention also moves on, let us learn, for once, the hard message of the Kosi floods of 2008. Let us learn because this disaster may not be the first or the last but it tells us of a situation getting out of control. It tells us that we have done so much wrong in the way we have managed our environment. It tells us that we know so little about how climate change and its manifestation of changing intensities of rainfall will exacerbate floods in the future. It also tells that we cannot ‘adapt’ to these changes, unless we do things differently.

Let’s unpack this lesson. For long, we have believed that we can ‘conquer’ nature, control the flood and emasculate our rivers. In Kosi and its tributaries, we worked this engineering to perfection, by building barrages to hold the river, accompanied with miles of embankments to tie the river down.

It was as far back as 1991, that environmentalist Anil Agarwal published the book, Floods, flood plains and environmental myths. He explained how the engineering solution was in fact increasing both the incidence and intensity of floods. The reason was simple. The rivers brought down huge quantities of silt each year. The Kosi, in particular, was known to bring coarse sediments, which would add to the rate of siltation. Wherever embankments were built, silt got deposited in the river. We forgot that the extraordinary fertility of this region was because of this same alluvial silt, which was spread over the land by the inundating waters. With silt in its bed, the flow was reduced and floods increased. When the embankments broke or breached, flood duration increased because the water could not drain away. Worse, the engineering walls led people to believe that they were protected from floods. As a result, low lying areas got populated. Then when the wall broke, the flood hit hard.

In doing all this, explained Anil Agarwal, we messed up the drainage system of the region. We merrily filled up the water bodies, which were the sponges for its floodwater and forgot the ‘dead’ channels of the river, through which the water gushed away. We believed these were unnecessary. We forgot how the wetlands provided food in the flood season—from fish to plant biodiversity. We forgot because first, we were hungry for land. Then, we were greedy for the money we would make from these engineering marvels, which were repaired on paper and half built, for full money. Corruption became the way of life. In all this, we forgot that we had once learnt to ‘live’ with floods.

But when he wrote this, Anil Agarwal was pilloried and mocked; the environmental lobby even accused him of playing into the timber contractor’s hand. All because he said that we should stop blaming the mountains for the floods in the plains. It was time we understood that the forests of the Himalayas were needed for the people who lived there. But the forests in this fragile and extremely young and erosion-prone region would not stop the floods in the plains. To ‘stop’ the floods, we had to re-learn the science and art of water management. The water engineers rubbished this saying they knew better. They had the answers. All I can say, we wish they were right.

We have to now understand that we are faced with a double whammy—floods will increase also because the pattern of rainfall is going on a twist. Climate change is making rain more unseasonal, erratic and intense in many parts of the country. ‘Coping’ with floods will become even more difficult now.

So what we can do without is the deadly combination of arrogance and ignorance. Instead, we can do with some learning. And a lot of doing.

Source:- CSE

134 bird species wiped out in 3 centuries

2008-09-22T22:21:00.000-07:00

A total of 134 species of birds have wiped out worldwide between 1701 and 2000, the UK-based conservation group BirdLife International said on Monday.

Twenty-seven species were driven to extinction in the 18th century, 51 in the 19th century and 56 in the 20th century; the group said in a report, adding that it is highly possible three species have already been lost this century.

Currently, 1,226 species or 12.4 per cent of the total including species native to Japan such as Blakiston's fish owl and the Amami woodcock face extinction, it said.

Three human factors -- agriculture, logging and human-induced invasive species -- are the most threat facing bird species, respectively affecting 1,065, 668 and 625 species, the report said.

These stresses are threatening many of the familiar bird species in parts of the world such as the little tern in Japan, the cuckoo and eastern turtle dove in Europe and the vulture in India, while water birds such as the red knot are showing widespread declines particularly in the Asia-Pacific region, it said.

The report also highlights that a disproportionately high number of threatened birds live on islands, particularly oceanic islands far from land, because these species are often susceptible to the impact of introduced predators due to isolation for thousands of years.

The four extinct species in Japan including the Bonin grosbeak and Ryukyu wood pigeon lived on the Ogasawara Islands and the Nansei Islands, it said.

Over the past 20 years, 225 bird species have been moved to a higher category of threat because of genuine changes in status whereas just 32 species have been moved down to a lower danger category.

Food crisis likely in 5 yrs: Expert

2008-09-18T01:37:00.000-07:00

The world is likely to face huge shortage of food grains in another five years due to onslaught of industrialisation, said Dr SB Dandin, Louis Pasteur awardee and Director of National Silkworm Seeds Organisation of Central Sericulture Board.

Speaking on ‘Role of Biodiversity in Sustainable Living’ at KLES SN College on Thursday he said the government’s decision to allot agricultural land to set up industries will lead to food crisis. The problem could be handled better by protecting bio-diversity. The Central Bio-diversity Department, the United Nations and the Food and Agriculture Organisation had prepared guidelines for documentation of traditional knowledge of biodiversity, he said.

Already people are struggling to have 2 meals a day...So will this be big crisis for india in coming days?

India's National Action Plan on Climate Change

2008-09-15T02:26:00.000-07:00

On June 30, 2008, Prime Minister Manmohan Singh released India's first
National Action Plan on Climate Change (NAPCC) outlining existing and
future policies and programs addressing climate mitigation and
adaptation. The plan identifies eight core "national missions"
running through 2017 and directs ministries to submit detailed
implementation plans to the Prime Minister's Council on Climate Change
by December 2008.

Emphasizing the overriding priority of maintaining high economic
growth rates to raise living standards, the plan "identifies measures
that promote our development objectives while also yielding
co-benefits for addressing climate change effectively. " It says these
national measures would be more successful with assistance from
developed countries, and pledges that India's per capita greenhouse
gas emissions "will at no point exceed that of developed countries
even as we pursue our development objectives."

National Missions

National Solar Mission: The NAPCC aims to promote the development and
use of solar energy for power generation and other uses with the
ultimate objective of making solar competitive with fossil-based
energy options. The plan includes:

* Specific goals for increasing use of solar thermal technologies
in urban areas, industry, and commercial establishments;

* A goal of increasing production of photovoltaics to 1000
MW/year; and

* A goal of deploying at least 1000 MW of solar thermal power
generation.

Other objectives include the establishment of a solar research
center, increased international collaboration on technology
development, strengthening of domestic manufacturing capacity, and
increased government funding and international support.

National Mission for Enhanced Energy Efficiency: Current initiatives
are expected to yield savings of 10,000 MW by 2012. Building on the
Energy Conservation Act 2001, the plan recommends:

* Mandating specific energy consumption decreases in large
energy-consuming industries, with a system for companies to trade
energy-savings certificates;

* Energy incentives, including reduced taxes on energy-efficient
appliances; and

* Financing for public-private partnerships to reduce energy
consumption through demand-side management programs in the municipal,
buildings and agricultural sectors.

National Mission on Sustainable Habitat: To promote energy efficiency
as a core component of urban planning, the plan calls for:

* Extending the existing Energy Conservation Building Code;

* A greater emphasis on urban waste management and recycling,
including power production from waste;

* Strengthening the enforcement of automotive fuel economy
standards and using pricing measures to encourage the purchase of
efficient vehicles; and

* Incentives for the use of public transportation.

National Water Mission: With water scarcity projected to worsen as a
result of climate change, the plan sets a goal of a 20% improvement in
water use efficiency through pricing and other measures.

National Mission for Sustaining the Himalayan Ecosystem: The plan aims
to conserve biodiversity, forest cover, and other ecological values in
the Himalayan region, where glaciers that are a major source of
India's water supply are projected to recede as a result of global
warming.

National Mission for a "Green India": Goals include the afforestation
of 6 million hectares of degraded forest lands and expanding forest
cover from 23% to 33% of India's territory.

National Mission for Sustainable Agriculture: The plan aims to support
climate adaptation in agriculture through the development of
climate-resilient crops, expansion of weather insurance mechanisms,
and agricultural practices.

National Mission on Strategic Knowledge for Climate Change: To gain a
better understanding of climate science, impacts and challenges, the
plan envisions a new Climate Science Research Fund, improved climate
modeling, and increased international collaboration. It also
encourage private sector initiatives to develop adaptation and
mitigation technologies through venture capital funds.

Other Programs

The NAPCC also describes other ongoing initiatives, including:

* Power Generation: The government is mandating the retirement of
inefficient coal-fired power plants and supporting the research and
development of IGCC and supercritical technologies.

* Renewable Energy: Under the Electricity Act 2003 and the
National Tariff Policy 2006, the central and the state electricity
regulatory commissions must purchase a certain percentage of
grid-based power from renewable sources.

* Energy Efficiency: Under the Energy Conservation Act 2001, large
energy-consuming industries are required to undertake energy audits
and an energy labeling program for appliances has been introduced.

Implementation

Ministries with lead responsibility for each of the missions are
directed to develop objectives, implementation strategies, timelines,
and monitoring and evaluation criteria, to be submitted to the Prime
Minister's Council on Climate Change. The Council will also be
responsible for periodically reviewing and reporting on each mission's
progress. To be able to quantify progress, appropriate indicators and
methodologies will be developed to assess both avoided emissions and
adaptation benefits.

As reported on www.pewclimate. org

Does global warming increase the amount of mosquitoes?

2008-09-11T23:09:00.000-07:00

The incidence of mosquito-borne diseases such as malaria, dengue, and chikungunya is rising in India due to climate change. These diseases are no longer restricted to old areas. They are spreading, as mosquitoes are now able to live and breed in new areas.

There is now evidence of rising temperature, change of rainfall (either high or low and its timing) and humidity in the country. Studies have found that while intensified rainfall favours mosquito breeding, rising temperature along with humidity increases its survival period during the adult phase and hence the disease transmission capacity of each mosquito magnifies several times.

There are reports of a rising number of vector-borne diseases in traditionally low endemic areas, such as Himachal Pradesh, Uttarakhand and Jammu and Kashmir.

People living in these states are not as immune to malaria as inhabitants of traditionally endemic states. Therefore, the fatality rate in newer areas is likely to be much higher.

But unfortunately due to poor record keeping and insufficient data it is very difficult to develop robust linkage between climate change and vector-borne disease.

There is a need to strengthen the health service to improve diagnostic and treatment facilities and proper mosquito control measures in order to reduce the number of cases and fatalities. Policymakers need early warning systems in the public health domain to predict any form of epidemics.

That may be one of the areas to look at on World Health Day on Monday, which the World Health Organisation is observing this year on the theme 'protect health from climate change'.

The ecology, development, behaviour and survival of mosquitoes and the transmission dynamics of the diseases they spread are strongly influenced by climatic factors. Temperature, rainfall, and humidity are especially important, but others, such as wind and the duration of daylight, can also be significant.

Change of climate is essentially creating a more conducive environment where the disease causing vectors and microbes can grow faster and survive longer. Eventually, that intensifies the infection and prolongs its duration.

Mosquitoes in particular are highly sensitive to temperature. The mosquitoes that can carry malaria (Anopheline) generally do not develop or breed below about 16 degrees Celsius and the variety that transmits dengue fever (Aedes aegypti) is limited by winter temperatures below 10 degrees Celsius.

With sufficient moisture, warmer temperatures will generally cause an increase in mosquito abundance, biting rates and activity level and will accelerate the incubation of the parasites and viruses within them. The maturation of the malaria parasite becomes faster in higher temperature.

Therefore, temperature rise will intensify the infection spread from mosquito to people. Higher temperatures increase the number of blood meals taken and the number of times eggs are laid by the mosquitoes.

Relative humidity also affects malaria transmission, for instance, if the average monthly relative humidity is below 60 percent, it is believed that the life of the mosquito is so shortened that there is no malaria transmission.

Apart from vector-borne diseases, other infectious diseases also rise due to abnormal climate variation. A study conducted in Bangladesh has shown increase in the number of diarrhoea cases following both high or low rainfall and rise in temperature. Though there is no similar study in India yet, the effects are likely to be similar.

Global climate change due to human action is now a scientifically proven fact and a developing country like India would bear the brunt of all possible outcomes. However, despite being the most serious consequence, health has received inadequate attention in the larger policy dimension.

Will going vegetarian help save the world?

2008-09-11T20:52:00.000-07:00

R K Pachauri, chief of the Nobel prize winning UN climate change panel, has spiced up the debate on kebabs and steaks by suggesting that the best and easiest way of stemming climate change is to not eat meat at least one day each week. What's eating meat got to do with climate change, you may ask. A lot, actually.

The FAO calculates that meat production accounts for nearly a fifth of global greenhouse gas emissions. The emissions arise not because you eat and belch or fart but in the way land is cleared, and feed for animals is grown. And also how the livestock emit methane, when it belches or farts, which is 23 times stronger as a climate-changing agent than carbon dioxide.

So, Pachauri's suggestion that the world should be biting into meat a little less seems a good idea. But the world is not a monolith. As in emissions, for which the rich countries are much more responsible than the poor ones, so with meat. Some eat it; others gobble it.

A citizen of UAE eats nearly 100 kg of poultry products per person annually. India might be famous for its tandoori chicken, but an average Indian just eats 2.1 kg of poultry products per person per year according to the US Department of Agriculture. And an average American chews upon 46 kg of chicken in a year and a Chinese 8.7 kg.
The story is the same for beef. An average Indian consumes 1.6 kg of beef and buff products while an average American eats 41.7 kg every year and a Brazilian 37.6 kg.

The high consumption of meat in the western world is driven by an intensive industry that ensures the meat is on the table of the rich, sometimes moving it across continents to suit changing tastes, preferences and fashion. Lands that used to grow other staple foods have been diverted to grow the stock that helps feed a population thirsting for meat.

In developing countries like India, the story is a bit different. The poultry trade is organized but still run primarily as a cooperative system for small farmers. Livestock feeds on agricultural residue more than special feed. The energy intensity of the tandoori chicken, so to say, is much less, though the spices in the dish may be too much for a European palate.

So, when Pachauri says chew a bit less on that bone, he is talking largely to a Western audience. But he is also holding out a warning for India— we can’t afford to go the western way and like many Indians who go vegeterian every Tuesday, it would be good if all Indian did once a week.

As head of the inter-governmental panel on climate change Pachauri has recommended that the world needs to take drastic action so that global average temperatures are to be maintained at just 2 degrees over the current. That demands a huge cut of emissions from the rich countries that have caused more than 70% of the GHG gas emissions.

Go vegetarian.=====> To produce a kilogram of beef, it takes, on average, 10 kg of grain and 680 litres of water.

Two cases of being powerfull and powerlessness....

2008-09-10T03:43:00.000-07:00

Jambudwip is a tiny dot in the Bay of Bengal. A few years ago, it hit headlines when wildlife activists dragged fishermen, who used the landmass to dry their fish, to the Supreme Court. A case was filed regarding ‘encroachment’ of this island, partly covered by mangroves. The apex court’s central empowered committee (CEC), which advises it in all forest matters, got into the act. Its report to the court was clear: fish drying was a non-forest activity, so disallowed under the Forest Conservation Act (1980).

The fishermen appealed. They had to go out into the open sea for days, putting life on hold and everything they had at risk. Jambudwip was a convenient transit camp; they used this nearest landmass, with a natural harbour, only to dry fish. They had no fancy refrigeration; this was the only way they could preserve fish for sale in the mainland. Their practices were sustainable—fishing nets were handcrafted to catch only the adult fish, leaving the small to the sea. They used the sun to dry fish. They took from nature only what they needed.

I happened to be in court that day, when the lawyer for the fishermen strained to explain this use was not destructive, and, in fact, it was in the best interest of the fishermen to protect the mangroves as buffer to the harsh sea. The permits and payments made to the forest department showed the island was in use from 1950. Destruction to the mangroves was marginal—satellite imagery confirmed the island had, over these long years of use, lost only 200 ha of forest, out of its 2,000 ha.

The fishermen also put forward a plan—use the money we pay for permits to the forest department to plant mangroves; create a sustainable management plan for the island; restrict boat numbers. Sensible solutions. But “No,” said the CEC. The court concurred. Off with their heads. In one stroke, the livelihood of over 10,000 people engaged in fishing, drying, transporting and selling fish ended. 10,000 lost to penury.

Was it a victory for conservation? Cut now to another ‘forest case’. Same court, same committee. This time, though, the matter concerned a very powerful industrial house—Sterlite Industries, the subsidiary of London-based Vedanta plc—which wanted some 700 ha of rich, much more bio-diverse and valuable forest, for its bauxite mine. This time, the decision was different. Court and committee agreed to a compromise. The company could get the forest, but would have to pay for the value of the forest to be destroyed—Rs 55 crore, paltry when you think of the wildlife and the priceless watershed value of this forest, which feeds two rivers and countless streams of the region. It would also have to pay another Rs 50 crore for a wildlife management plan. And of course, it would only do ‘sustainable’ mining. No questions were asked on how ripping the top of a hill and dumping three tonnes of waste for every tonne of bauxite mined, in a high rainfall area, could be sustainable.

In this case, the apex court was possibly conscious that it could not hold up ‘development’, and opted for a middle path. So let us move back in time. Same committee, same court. Some years ago, the same committee had decided that no non-forest activity would be allowed in any national park or sanctuary, not even removing dead or decaying trees, grasses or drift wood. In the little unknown sanctuary of Kumbalgarh, in Rajasthan, this order was a death-knell for camels, which used the area, for three monsoon months, to graze. No appeal worked. Conservation science itself proved grazing benefited the sanctuary in these months. But “No”, said the committee. “No”, said the court.

Now back to the present. Same committee. Same court. The matter is of diamond mining in the core area of the Panna national park, where tigers breed. Once again, the committee turned kinder, gentler. The court, too, became considerate. The decision: mining to continue in the protected reserve; company to pay some 5 per cent of its capital cost and the net present value of the forests it would destroy. No deadline has been given for closure of the mine. There is another, cruel, twist. The same conservationist who filed the case against the mangrove-destroying fishermen of Jambudwip is now in charge of ensuring ‘sustainable’ mining in this protected reserve, where even dead trees cannot be removed.

These cases are not just about power and powerlessness. They are about our understanding of what works for conservation and what is good for development. It is clear we cannot comprehend why livelihoods of the poor are important. In our view, these are both destructive of the environment and dispensible. So, we value the ‘employment’ (meagre by any standards) modern industry will provide, but dismiss the employment, much larger in numbers of livelihoods of people.

We also believe modern industry, which by its very nature is extractive and destructive of resources, can be made sustainable. But we cannot believe the economies of the poor, which do not have such huge footprints to begin with, can be managed for sustainability. It is either our contempt for their practices or for the people, or both. In this way, increasingly, conservation becomes a mere money game. If you can pay, you can cut the forest, destroy the wildlife. No forest is so priceless it cannot be cut, or land so inviolate it cannot be had. Not by the poor, because they cannot pay and in any case their use is destructive and valueless. But by the rich.

Whatever happened to the principle that justice must compel the strong to refrain from doing what they have the power to do, so that the weak don’t have to accept what they are forced to accept? Whatever happened to our quality of mercy?

Courtesy:- Ms. Sunita Narian of CSE